Diego Maradona

Hoofdstuk 1

De selectie waar iedereen de pik op had.

In april 1986, kort voor het WK, speelden er in het land wel belangrijkere dingen dan de nationale selectie. Maar ja, leer mij de Argentijnen kennen. De politiek heeft zich altijd al met voetbal bemoeid, heeft het altijd gebruikt en zal dat helaas ook wel blijven doen. Raúl Alfonsín, die toen president was, had gezegd dat de speelwijze van de Argentijnse ploeg hem niet beviel, en sindsdien werd het gerucht steeds sterker dat de regering Carlos Bilardo wilde vervangen. Op een dag werd ik in Italië gebeld door een van die lui: Rodolfo O’Reilly, die samen met Osvaldo Otero over Sport ging. Hij zegt: ‘We gaan Bilardo eruit gooien…’
Het was elf uur ’s avonds, wat ik nogal een vreemd tijdstip vond. Dus ik zeg: ‘Sorry, maar hoe komt u aan mijn telefoonnummer?’
‘Dat is vrij eenvoudig, de regering heeft iedereen zijn nummer.’
‘O ja? Nou, streep het mijne maar door. Ik ken u niet eens en u belt me om elf uur ’s avonds. Weet u wel dat het hier elf uur ’s avonds is? En dan nog wat…
 ‘Neem me niet kwalijk, Diego. Wat?’
‘Hou er rekening mee dat als jullie Bilardo eruit gooien, jullie mij er ook uit gooien. Voor het geval u het niet helemaal begrijpt: jullie gooien er niet één uit, maar twee. Als hij gaat, ga ik ook.’
En ik hing op.
Ik vertel dit omdat ik wil dat één ding duidelijk is: ik heb Bilardo niet laten vallen toen de regering me belde dat ze van hem af wilden. Iets wat hij jaren later wel bij mij heeft gedaan. Bijna dertig jaar later.
Ik hoorde in die tijd bij het kamp van Menotti-aanhangers, maar dat was in deze situatie geen issue. Ik behartigde het belang van het hele team, omdat ik ervan overtuigd was dat dit team ging winnen. En dat belang was in gevaar, het werd bedreigd. Ik moest die aanval zien te stoppen en ik héb hem gestopt. En Alfonsín? Je dacht toch niet dat Alfonsín wakker lag van Bilardo, met alle problemen die hij aan zijn hoofd had? Welnee!
Ik zette ik me helemaal in voor de zaak. Voor de jongens, en ook voor Bilardo. Het was helemaal geen kwaaie vent. Ik zeg het dan ook niet uit rancune, maar na wat hij in 2010 na het WK in Zuid-Afrika als bondsbestuurder heeft gedaan, heb ik hem dood verklaard. En niemand kan hem voor mij weer leven inblazen. Ik heb gehoord dat hij me wil spreken. Maar dat kan ie op zijn buik schrijven. Destijds heb ik gezegd dat ik geen fabeltjes verkocht. En dat geldt voor dit verhaal al helemaal. Dit is geen fabeltje. Dit is de waarheid, mijn waarheid.
Dat neemt natuurlijk niet weg dat ik hem eeuwig dankbaar zal blijven dat hij me in Barcelona is komen opzoeken om me zijn plannen voor te leggen. Maar het een sluit het ander niet uit. En het wordt tijd de dingen eens te vertellen zoals ze waren. Het wordt tijd om het wat meer over de ploeg te hebben en wat minder over Bilardo’s aanpak.
Carlos liet ons niet eens fatsoenlijk trainen! Als ze het over Bilardo’s tactiek hebben, zeg ik: laat me niet lachen! Één dag voor de wedstrijd tegen Zuid-Korea wisten we nog niet eens hoe we zouden gaan spelen; we wisten niet of Burruchaga op links of op rechts zou spelen; we wisten niet of Batista een verdedigende rol centraal op het middenveld of op de vleugels zou krijgen…
Maar het is wel zo dat Bilardo me op kwam zoeken toen niemand aan me dacht. Niemand.